Spektakle

Spektakle Sfery Ruchu_Toruń 2026

Piątek (3 lipca), godz. 18.30

O!Klaski, Zespół Tańca Współczesnego Strecz, choreografia: Sabina Wójcik – Grygolec

Czym jest klaskanie? Co może znaczyć uderzanie ręką o rękę? Zadowolenie, przyznanie racji, powstanie hałasu, dezaprobatę, prowokację, wytworzenie rytmu ...

Taniec: Antonina Knap, Oliwia Adamska, Karolina Wacek, Katarzyna Czech, Nina Piekarska, Roksana Jania, Oliwia Adamik, Julia Staroń, Lena Suti

Muzyka: More Dark Cello Music - Beginning To End: Act II, Surf Rider, por Vilaine We Are , Silver Linings · Hendyamps Studios

Sabina Wójcik-Grygolec od 25 lat prowadzi Zespół Tańca Współczesnego Strecz, kształci młodzież, która często wiąże swoje dorosłe życie z tańcem zawodowym. Najbardziej lubi patrzeć na rozwój swoich wychowanków, na zmiany jakie poprzez taniec zachodzą w ich sposobie poruszania się, czytania sceny, myślenia o ruchu. Od 7 lat prowadzi również grupę Klaszcz Głośniej dla osób z deficytami rozwojowymi, która jest jedną z niewielu grup w Polsce działająca w sposób łączący ze sobą wiele dziedzin (terapia poprzez plastykę, muzykę, teatr, taniec oraz dogoterapia)

Katharsis, choreografia i taniec: Zuzanna Birkos

Katharsis to według poetyki Arystotelesa stan polegający na wyzwoleniu się od uczuć strachu i litości dzięki intensywnemu przeżyciu przez widza tragedii ukazującej ludzki heroizm, duchowe oczyszczenie i rozładowanie silnych uczuć w wyniku głębokich przeżyć. W odniesieniu się do współczesności, może oznaczać ujawnienie się dotychczas wypieranych przeżyć wewnętrznych i konfrontację z nimi poprzez wzbudzenie trwogi. Choreografia została przygotowana na egzamin dyplomowy jako zwieńczenie dziewięcioletniej edukacji w szkole baletowej oraz “oczyszczenie” po zamknięciu pewnego etapu życia- wyzwalające i głęboko uduchowione.

Muzyka: "Get in the car" Travis Lake

Zuzanna Birkos- absolwentka Niepublicznej Szkoły Sztuki Tańca w Białymstoku. Kształciła się przy pracy nad spektaklami Karoliny Garbacik: “Niebieska zasłona”, “Zapomniane Melodie Taneczne - Pocztówki z tamtego Miasta (1918-1939)” oraz “Brakujące ogniwo”. W 2024 roku współtworzyła spektakl “Powroty” w ramach “Suwalskich Teatr-Akcji” wraz z Pawłem Urbanowiczem, studentami WTT w Bytomiu oraz uczennicami polskich szkół baletowych. Finalistka XIV Międzynarodowego Konkursu Choreograficznego im. Bożeny Kociołkowskiej w Bytomiu ze swoim debiutem “Babie lato”, które zaprezentowała podczas XXII edycji Festiwalu Kalejdoskop. Z dyplomową choreografią "Katharsis" wystąpi podczas Krótkich Form Choreograficznych na XXIII Festiwalu Kalejdoskop.

Jak skała, Teatr Tańca AKRO, choreografia: Joanna Miś-Fudali

Podobny bądź do skały, o którą się ciągle fale rozbijają. A ona stoi, a koło niej usypiają bałwany wody. „O ja nieszczęśliwy, że mnie to spotkało”. — Ależ nie tak! Lecz: „O ja szczęśliwy, że chociaż mnie to spotkało, żyję bez smutku, nie gnębi mnie teraźniejszość ani nie boję się przyszłości”. To bowiem każdemu przydarzyć się mogło, a nie każdy potrafiłby żyć z tym bez smutku.

Taniec: Joanna Domagalska, Honorata Fudali, Weronika Gajewska, Agata Machałowska, Lena Musiał, Weronika Nowakowska, Agnieszka Włodarczyk, Jakub Suszko

fot. Radosław Kubiak

Muzyka: Deva – Unglitched, Travis Lake – Noruun

Teatr Tańca AKRO to formacja artystyczna i jednocześnie laboratorium ruchu, działająca przy Młodzieżowym Domu Kultury w Toruniu od 1993 roku. Twórczynią koncepcji artystycznej AKRO i choreografem zespołu jest Joanna Miś-Fudali.

Głównym założeniem  AKRO jest poszukiwanie nowych form wyrazu poprzez taniec, ruch. Zespół pracuje w oparciu o technikę tańca współczesnego, wzbogaconą o język teatru i improwizację. Umiejętności techniczne uczestnicy zdobywają podczas zajęć oraz warsztatów.  Grupa uczestniczy w festiwalach tańca współczesnego i teatrów tańca zarówno w kraju jak i za granicą. Bierze też udział w międzynarodowych projektach, m.in. w Holandii, na Litwie, w Bułgarii, Hiszpanii i Czechach, nawiązując współpracę z innymi zespołami związanymi z tańcem, teatrem i muzyką.

Resonations, choreografia: Zhiping Zhang

Oczekiwanie na kogoś może wywoływać niepokój i napięcie. Jednak jeśli przestaniesz z nim walczyć i po prostu pozwolisz mu być — zgodnie z filozofią kultury herbaty i taoizmu — oczekiwanie staje się spokojnym doświadczeniem, które może nawet sprzyjać osobistemu rozwojowi.

Taniec: Zhang Zhiping, Alona Khnykina

Muzyka: Floraleda Sacchi · Joe Hisaishi by Floraleda Sacchi “Nausicaä of the Valley of the Wind”

Susza, Teatr Tańca Step, choreografia: Malgorzata Gietler

Inspirowany dolnośląskimi wątkami: Ślęża i słowiańską Mokosz, taneczny rytuał dotyka napięcia między brakiem a zaufaniem, między „moje” a „wspólne”. To co dzieje się między ludźmi, jest jak nić, której nie widać, a jednak napina i koi. Uważność staje się tu światłem pod powiekami.

Taniec: Malgorzata Balcerzak, Elzbieta Gajda, Zuzanna Mejer, Natalia Jaromin

Muzyka: "3 105" Michael Wall , "Quatere" Mario Batkovic

Tancerki Teatru Tańca Step z Wrocławia, założonego i prowadzonego przez Małgorzatę Gietler. Na co dzień rozwija warsztat głównie w obszarze tańca współczesnego i improwizacji.

Paradisum, choreografia: Weronika Banul

Fiksacja na punkcie naszego celu - naszego Paradisum powoduje zatracenie się w tej jednej obsesji, którą wpływa na nasze „ja”, relacje i decyzje, które podejmujemy by poczuć spełnienie. To co nazwaliśmy naszym rajem - przenosi nas w odłączanie się od rzeczywistości i dryfowanie w przestrzeni. Może ten cel jakoś odgórnie potrafi nami kierować, zmuszać czy nakłaniać do działań zaburzając nasz rytm.

Taniec: Maria Mikołajewska, Kornelia Kłys, Weronika Banul

Muzyka: Denis Dufour - In Paradisum, Op. 164

Maria Mikołajewska – tancerka, performerka i studentka grafiki na Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie. Specjalizuje się w house i tańcu współczesnym, łącząc ruch uliczny z performance’em i codziennością. Laureatka m.in. I miejsca podczas Jam Across & Battle. Występowała w spektaklach i performansach prezentowanych w Polsce i za granicą, współtworząc także autorskie projekty performatywne.

Kornelia Kłys - tancerka tańca współczesnego i high heels, postrzegająca je jako dwa dopełniające się języki ruchu — jeden zakorzeniony w emocji i cielesności, drugi w ekspresji i świadomości formy. Ukończyłam profil taneczno-teatralny w XXX Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie. Regularnie uczestniczę w warsztatach tanecznych z polskimi i zagranicznymi choreografami. Od 2021 roku związana jestem ze Stowarzyszeniem Artystycznym Po:ruszeni. Brałam udział w międzynarodowych projektach artystycznych realizowanych przez Stowarzyszenie m.in.: ,,The Rhythm of Nature” i ,,S.O.S. Save Our Souls” oraz wystąpiłam w spektaklach: ,,Judas” oraz ,,Ogród rozkoszy ziemskich”, których choreografem jest Paweł Michno.

Weronika Banul — tancerka i performerka pracująca na styku sceny, filmu i działań performatywnych. Jej praktyka wyrasta z tańca współczesnego i eksperymentalnego, rozwijanego poprzez floorwork oraz techniki street dance. Jest absolwentką choreografii na Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi oraz inżynierii odnawialnych źródeł energii na SGGW. Posiada doświadczenie w pracy w zróżnicowanych zespołach artystycznych oraz w projektach o różnych formatach i estetykach — od produkcji scenicznych, przez działania filmowe, po teledyski i projekty komercyjne. W swojej pracy koncentruje się na fizyczności, uważności i świadomości ciała, rozwijając język ruchowy oparty na napięciu, przepływie, reaktywności oraz eksploracji granic fizycznych. Istotnym elementem jej praktyki jest improwizacja oraz zdolność adaptacji do pracy w procesach kolektywnych i twórczych.

Rytm, choreografia i taniec: Anna Dawdo i Joanna Kozubal

„Rytm” to duet performatywny, który bada oddech jako pierwotny mechanizm życia - fizjologiczny, emocjonalny i społeczny. Oddech w spektaklu staje się ruchem, ruch staje się rytmem, rytm staje się relacją. Powracający schemat odsłania to, co znane i utrwalone - ciche mechanizmy, które prowadzą ciało każdego dnia tą samą ścieżką. Oddech - wdech i wydech - nieustannie zatacza krąg. „Rytm” jest zaproszeniem do uważności. Do wsłuchania się w coś najbardziej podstawowego, a jednocześnie najczęściej pomijanego - własny oddech.

Partner projektu - Nowohuckie Centrum Kultury- Krakowskie Centrum Choreograficzne

Muzyka: Autorska muzyka wykonana przez kompozytorów: Marcel Mandel i Franciszek Jackowski „rhythm music”

Joanna Kozubal- choreografka i tancerka w spektaklu „Rytm” Absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, Wydział Wokalno- Aktorski, kierunek taniec. Specjalizuje się w tańcu współczesnym, koncentrując się na świadomej pracy z ciałem oraz autentycznym wyrazie ruchowym. Jej głównym obszarem zainteresowań jest eksploracja ruchu podczas improwizacji, w której ważna jest obecność oraz uważność. Tancerka w przedstawieniu „Butterfly w Krainie cieni” w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej w Warszawie w reżyserii i choreografii Anny Hop. Tancerka w Teatrze Ludowym w Krakowie w spektaklu muzycznym „Folwark Zwierzęcy” w reżyserii Wojciecha Kościelniaka w choreografii Mateusza Pietrzaka. Pełni rolę tancerki w spektaklu „Wolo bosko” w Operze Narodowej w Warszawie w reżyserii Jarosława Kiliana w choreografii Anny Hop. Performerka w projekcie „Bal na placu” organizowanym przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Tancerka gościnna w Kieleckim Teatrze Tańca w spektaklu „Czuły’’ w choreografii Anny Nowak. Performerka w spektaklu „2084’’ reżyser: Matyas Marofka, choreografia: Krzysztof Gmiter. W 2023 roku wraz z tancerzem i choreografem Rafałem Matusiakiem zdobyła dwie główne nagrody podczas konkursu choreograficznego „3…2…1…taniec!” organizowanym przez Krakowskie Centrum Choreograficzne w Krakowie. Choreografia „[RE-adaptation] zdobyła pierwszą nagrodę uznaną przez Hannę Raszewską-Kursa oraz drugą nagrodę od Alicji Berejowskiej. Miała możliwość wziąć udział w „Virtual Graham Teacher Workshop” organizowanych przez Martha Graham school of contemporary dance.

Anna Dawdo- choreografka i tancerka w spektaklu „Rytm” Tancerka specjalizująca się w tańcu współczesnym, choć równie bliskie są jej style street dance, w których posiada wieloletnie doświadczenie sceniczne i pedagogiczne. Absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach na kierunku aktor teatru tańca. Jest certyfikowaną nauczycielką jogi, po ukończeniu specjalistycznego kursu, który pogłębił jej podejście do pracy z ciałem i uważnością. Ukończyła również kurs trenerski pracy z oddechem, dzięki czemu świadomie wykorzystuje techniki oddechowe jako narzędzie wspierające regulację układu nerwowego i wewnętrzną równowagę. Na co dzień pracuje jako nauczycielka tańca i ruchu- prowadząc zajęcia zarówno dla dzieci, jak i osób dorosłych, a także sesje relaksacyjne oraz jogę. W jej praktyce ogromną rolę odgrywa oddech- jego świadomość, rytm i głębia. Praca z oddechem nie tylko wspiera ciało w ruchu, ale również porządkuje myśli i pozwala na kontakt z emocjami. Z własnego doświadczenia wie, jak ogromny wpływ ma świadomy oddech na naszą codzienność- uspokaja, wzmacnia i prowadzi do lepszej obecności w sobie i w świecie. W jej podejściu do tańca i nauczania ruchu istotne jest holistyczne spojrzenie na człowieka- jako istoty złożonej z ciała, umysłu i ducha. Ruch nie jest dla niej jedynie techniką- to także narzędzie poznania siebie, pracy z napięciami, stresem czy blokadami emocjonalnymi. Łącząc techniki tańca współczesnego, elementy improwizacji, praktykę uważności i świadomego oddechu, buduje formy pracy z ciałem, które wspierają rozwój osobisty i twórczy.

Marcel Mandel - twórca muzyki w spektaklu „Rytm” Saksofonista, kompozytor i producent poruszający się pomiędzy ambientem, elektroniką, jazzem i muzyką eksperymentalną. Jego brzmienie określane jest jako ciepłe i ciemne. Od zawsze fascynowało go tworzenie dzieł z sampli oraz eksperymentowanie z przetwarzaniem sygnału audio. W swoich projektach kładzie szczególny nacisk na emocjonalność i głębię przekazu. Pod koniec 2024 roku wydał epkę „ambona”, ciepło przyjętą przez grono słuchaczy. Obecnie pracuje nad nowymi kompozycjami, w których łączy organiczne brzmienia saksofonu z abstrakcyjnymi strukturami elektronicznymi, konsekwentnie kreując własną estetykę. Student Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu.

Franciszek Jackowski- twórca muzyki w spektaklu „Rytm” Kompozytor, live performer i artysta dźwiękowy. Tworzy muzykę do teatru tańca, performansu i projektów audiowizualnych, budując autorskie struktury brzmieniowe ściśle powiązane z ruchem, obrazem i przestrzenią. Jest autorem muzyki do spektakli prezentowanych w ważnych wydarzeniach artystycznych w Polsce, m.in. podczas Polskiej Platformy Tańca w Łodzi (2024)- finałowa prezentacja spektaklu Connected/Disconnected. Komponował także do wideo artu Slave of Pleasure w reżyserii Michała Jackowskiego, pokazywanego na międzynarodowej wystawie NordArt oraz podczas Open Stal w Holandii. Jako performer występował m.in. w Operze i Filharmonii Podlaskiej (INTERPHOTO FESTIVAL „Collecting Worlds Live AV”), w Kinie Forum w ramach festiwalu Wschód Kultury / Inny Wymiar (MOMENTUM LIVE ACT) oraz na Up To Date Festival (2024). Laureat I miejsca w międzynarodowym konkursie kompozytorskim „Na prawym brzegu Wisły 2025” (utwór na akordeon i elektronikę). Studiuje kompozycję elektroakustyczną w Akademii Muzycznej w Poznaniu, obecnie realizując wymianę artystyczną w Iceland University of the Arts w Reykjaviku.

Gdyby dróg nie było…, Zespół Tańca Współczesnego Eter, choreografia: Marta Pańka

- Co by to było jakby dróg nie było? I tych żelaznych jak to mówią, i tych wyjeżdżonych, i tych wychodzonych?

- Jakby dróg nie było? Jak tylko pamiętam drogi zawsze były. No bo jakby ludzie do ludzi jeździli – na wesela, ze ślubów? A do sklepu?

- I co to jest ta droga, la strada jak mówią?

- Co to jest droga, to najlepiej dowiedzieć się nogami, a już obowiązkowo bosymi. Dobrze przy tym żeby piach nie był ot taki sobie, ale gorący jak we żniwa albo zimny jak w listopadzie w przymrozek. I żeby nogi młode były, stare kopyta mało czują. Dobrze, żeby na tej drodze jakaś kałuża była. Kamień. Korzeń. I skaleczyć palec albo piętę odbić. O! Żeby poznajomić się z drogą, to trzeba hen w cudze strony iść, iść, iść… I pomylić się na rozstaju. Wejść w dziwne chaszcze.

- Jak dobrze wtedy zobaczyć naprzeciw człowieka.

- I co? I co dalej?

- I już dobrze. O jak dobrze. Się idzie już spokojnie i się rozmawia

- Tak, się idzie, się rozmawia się, się...

Taniec: Agata Bagińska, Iga Balewska, Marcelina Ciechomska, Liwia Dopieralska, Nadia Jędrzejkowska, Michalina Kaźmierkiewicz, Małgorzata Kowalska, Kornelia Lis, Lidia Makowska, Julia Malcer, Zuzanna Przybyszewska, Oliwia Rutkowska

Muzyka: LVDF – O, Balanescu Quartet – Aria, Inalery – Eternal Winter

Zespół Tańca Współczesnego Eter istnieje od 2013 roku w Ognisku Pracy Pozaszkolnej – Dom Harcerza w Toruniu, pod kierunkiem tancerki i choreografa Marty Pańki. Zrzesza młodych pasjonatów tańca, którzy zdobywają umiejętności podczas zajęć i warsztatów. Od początku działalności tradycją Zespołu są coroczne koncerty/spektakle, które odbywają się na deskach Teatru Baj Pomorski. Zespół bierze udział w licznych przeglądach i konfrontacjach tanecznych w całej Polsce.

Mamałyga, choreografia i taniec: Jana Nedelko

To solo miało być o niczym. Tymczasem stało się o zmęczeniu zabawą, nieskończoności procesu, odkrywaniu koła na nowo, frajdzie, która staje się kulą u nogi, nieapetycznej potrawie o konsystencji gęstej papki, niezdecydowaniu, braku konkretu, mojej rzeczywistości twórczej w chwili obecnej i może jeszcze o czymś.

Muzyka: Lilka Lalek – Mamałyga

Zajmuję się tańcem, choreografią, kostiumami i scenografią, pracuję w teatrze, filmie i performansie. Swoją praktykę ruchową opieram na technikach improwizacji, szukam nimi obecności, jakości, które zderzają się z zewnętrznymi bodźcami i eksperymentuję z dramaturgią sytuacji. W ostatnim czasie eksploruję ruchowe rozwinięcie gestów i ich performatywność. Widzę dużo wspólnego między tańcem i teatrem i staram się przeplatać obie te dziedziny w swojej pracy, nieważne czy zajmuję się w danej chwili ruchem czy kostiumem.

Flowers are not meant to last, Grupa projektowa Teatru Tańca Nieznany, choreografia: Filip Hylewicz

To spektakl, dla którego wyjściową inspiracją jest kruchość kwiatów, które choć piękne, są z natury nietrwałe. Tak jak one, nasze życie i doświadczenia są efemeryczne, co czyni je jeszcze bardziej wartościowymi.

Taniec: Marcel Jarocki Maja Kuczyńska Julia Lorenz Patryk Jasiński Iwo Szczepaniak Kasia Ołubczyńska

Muzyka: Hold Your Line - Raime They glow in light, like coloured glass - Sigur Ros Be more - Stephen Sanchez

Filip Hylewicz - choreograf, pedagog, tancerz. Na co dzień porusza się w technikach tańca współczesnego. Najlepiej odnajduje się na scenie teatru tańca, gdzie tworzy autorskie spektakle i choreografie. Wykładowca Akademii Wychowania Fizycznego na kierunku Taniec. Współzałożyciel Teatru Tańca Nieznany, Studia Tańca Nieznane oraz organizator Festiwalu Tańca w Nieznane. Występował na scenie w spektaklach autorstwa między innymi Andrzeja Adamczaka, Pauliny Wycichowskiej, Katarzyny Leszek. Dzięki współpracy z Danielem Stryjeckim miał okazje reprezentować Polskę w krajach takich jak: Oman, Arabia Saudyjska, Niemcy, Włochy.

Sobota (5 lipca), godz. 18.30

Odciski, Olsztyński Teatr Tańca, choreografia i taniec: Maja Gajzmer i Lidia Zygadło

Duet opowiada o relacjach, o ich początkach, rozwoju i kryzysach. O tym, jak każda znajomość wpływa na nas i zostawia po sobie ślad. Spektakl jest przypomnieniem, że wszyscy jesteśmy tylko ludźmi pełnymi sprzeczności, słabości, marzeń i nadziei. Pokazuje jak łatwo sami komplikujemy to co piękne. Przypomina o tym, że relacje - w każdej formie - są jednym z najcenniejszych darów. Miłość, nie zawsze romantyczna, ale zawsze ludzka, jest czymś, o co warto walczyć. Nawet jeśli oznacza to, że czasem trzeba usiąść przy stole i zacząć od nowa.

Muzyka: Radar - Michael Mayer Remix - Hauschka, Michael Mayer The Blue Danube, Opt. 314 - André Rieu, Johann Strauss Orchestra Lullaby Dream - Balanescu Quartet

Maja Gajzmer: Tancerka Olsztyńskiego Teatru Tańca, absolwentka choreografii na Akademii Muzycznej w Łodzi.

Lidia Zygadło: Tancerka Olsztyńskiego Teatru Tańca, skończyła program Art Factory International w Bolonii oraz DART Dance Student Program w Berlinie. Obecnie studiuje choreografie na Akademii Muzycznej w Łodzi.

Historia pewnej tęsknoty, choreografia: Monika Małycha, Natasza Kuboszek

Opis: "Historia pewnej tęsknoty" jest opowieścią o zbieraniu tego, co zostało, kiedy czujemy już tylko echo czyjejś obecności. Widmo dotyku, dźwięku głosu, smaku i bliskości. Odrzucenie, któremu nie chcemy dać się obezwładnić, a mimo tego pozwalamy sobie rozpamiętywać. W jaki sposób przerwać te martwe koło?

Taniec: Natasza Kuboszek

fot. Jola Staszczyk

Muzyka: Sally Stapleton – Dido’s Lament

Natasza Kuboszek - tegoroczna maturzystka przygotowująca się do egzaminów do szkół teatralnych. Od lat tańczy pod okiem Moniki Małychy w zespole Poruszenie. W duecie z siostrą, Kingą, prezentowała się m.in. podczas Festiwalu Kalejdoskop w Białymstoku,  SoloDuo w Bytomiu oraz Sfera Ruchu w Toruniu.

Monika Małycha - absolwentka kulturoznawstwa  (spec. teatrologia) na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W roku 2013 ukończyła kurs instruktora tańca organizowany przez Centrum Szkoleń Artystycznych „Ramada” w Opolu, a w roku 2017 Kurs Choreografii Scenicznej w Hurtowni Ruchu w Krakowie. Przez niemal 15 lat choreografka zespołu Poruszenie, działającego w SKT „Flamenco” w Siemianowicach Śląskich, z którym tworzyła spektakle teatru tańca. Zajmuje się rozwojem młodych ludzi, chcących realizować się zawodowo na ścieżce tanecznej/teatralnej. Na co dzień prowadzi aktywną działalność warsztatową wśród dzieci, młodzieży i dorosłych.

Ekstrakt spektaklu "Cień" h.art company, Uczennice Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej Gdańsk, choreografia: Artur Grabarczyk

Ekstrakt spektaklu pt. "Cień" - h.art company w choreografii Artura Grabarczyka, do muzyki Mariusza Noskowiaka. Koncepcja spektaklu została zainspirowana cyklem prac graficznych z 1944 roku pt. Tańczący autorstwa Mieczysława Wejmana, polskiego grafika i malarza. Spektakl Cień to wariacja na temat reinterpretacji emocji, kolorów, kształtów i znaczeń zaczerpniętych ze szkiców Wejmana. Wykreowana rzeczywistość-metafora, nawiązuje do dzisiejszej, pełnej napięć sytuacji geopolitycznej i społecznej, eksplorując to, co znajduje się tuż pod powierzchnią skóry. Scena staje się polem działań jednostek balansujących na cienkiej granicy kontrastów – światła i mroku, subtelności i agresji, czerni i bieli, dobra i zła. Scena prezentowana w formie ekstraktu jest interpretacją grafiki Wejmana p.t. "Scena Ludowa".

Taniec: Agata Basendowska, Karolina Cecelska, Maja Chojnacka, Anna Kraszucka, Pola Marcinowicz, Joanna Stasio

Muzyka: Muzyka do spektaklu "Cień" autorstwa Mariusza Noskowiaka

Artur Grabarczyk Tancerz, performer, producent, choreograf i pedagog. Lider h.art company, Prezes Grab Art Foundation. Absolwent Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Gdańsku oraz Northern School of Contemporary Dance w Leeds (UK), którą ukończył z wyróżnieniem. Tańczył w prestiżowym - Scottish Dance Theatre, a także w Operze Bałtyckiej i wielu mniejszych zespołach i niezależnych produkcjach w Polsce i zagranicą. Współpracował z wybitymi choreografami współczesnej sceny repertuarowej, takimi jak: Sharon Eyal, Damien Jalet, Anton Lachky, Jo Strømgren, Fleur Darkin, Emil Wesołowski i wielu innych. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Prezydenta Miasta Gdańska, nominowany do nagrody Perły Tańca im. Barbary Bittnerówny za kreację w spektaklu Process Day, Sharon Eyal. Laureat wielu nagród, rezydencji oraz grantów. Występował i prowadził warsztaty w wielu krajach m.in. Wielkiej Brytanii, Portugalii, Hiszpanii, Francji, Rumunii, Bułgarii, Polsce, Albanii, Włoszech, Niemczech, Norwegii, Białorusi, Belgii, Ukrainie, Indiach, Chinach, Meksyku, Korei Południowej oraz Brazylii. Artur tworzył choreografie dla wokalistki Bovska, Scottish Contemporary Dance School w Dundee (Wielka Brytania), Kieleckiego Teatru Tańca, Teatru Tańca Zawirowania, Warszawskiego Muzeum Tańca, h.art company, OSB Gdańsk, a także eventowo dla wielu firm i instytucji. Obecnie wykłada na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie oraz w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej w Gdańsku, a jego uczniowie są laureatami wielu prestiżowych nagród, stypendiów i konkursów. Artystycznie aktualnie współpracuje m.in. z Compagnie Didier Théron, Panta Rei Dansteater, Fundacją Ciało/Umysł, Gdańskim Teatrem Szekspirowskim, Klubem Żak w Gdańsku, Centrum Teatru i Tańca w Warszawie oraz Warszawską Operą Kameralną. Kieruje zespołem h.art company i tworzy dla niego spektakle: Ravnfjær, Chrome Paradise, Mist, de light, Niesamowicie Blisko, Jamais Vu, Miazga oraz najnowszą produkcję Cień. W spektaklu The Symphony of The Whispering Walls wziął udział jako producent, tancerz i asystent choreografa, Eriona Kruji. W tym roku wciela się w rolę producenta, asystenta chorografa oraz reżysera światła przy spektaklu Silent Skin w choreografii Habora Halasza.

Jajko, choreografia: Haicheng Zhang

JAJKO is a solo performance inspired by the symbolic qualities of an egg. It explores the relationship between fragility and strength, protection and limitation, growth and rupture. The body becomes a constantly transforming shell carrying traces of memory, identity, and self-discovery. Through movement, the performer oscillates between inward concentration and outward exploration. The work remains suspended between becoming and collapse, leaving open the question of whether the breaking of the shell signifies birth or vulnerability.

Taniec: Xingya Wang

Muzyka: ZURE (2023),composed by Ryuichi Sakamoto

Nie do przełknięcia, OFF Collective Łódź, choreografia: Małgorzata Daroch

Ruchome obrazy niestrawionych emocji. Nie wszystko da się przełknąć. I nie wszystko powinno.

Taniec: Barbara Jung, Milena Wysmułek, Wiktoria Kwiatkowska, Julia Skusa, Weronika Ambrozik, Martyna Maślanka

Muzyka: Ori Lichtik, The Black Dog

Małgorzata Daroch-choreografka, tancerka i performerka, absolwentka Akademii Muzycznej w Łodzi na kierunku Choreografia i Techniki Tańca (studia I stopnia) oraz Choreografia (studia II stopnia). W swojej pracy artystycznej wykorzystuje taniec, improwizację i świadomy ruch, łącząc fizyczność z emocjonalnością oraz poszukując indywidualnych jakości ruchowych. Od 4 lat pracuje z dziećmi i młodzieżą jako instruktorka tańca i artystka sceniczna. Jej spektakl dyplomowy prezentowany był w kilku miastach w całej Polsce, a 28 marca zdobył Grand Prix podczas Ogólnopolskich Spotkań Tanecznych „Relacje” w Bełchatowie.

Matka, choreografia i taniec: Alicja Neumann

Więź między nami zanikała stopniowo. Bolało, ale to był ten przewlekły i nawracający rodzaj bólu. Mówią, że czas leczy rany, ale nie wiem, czy w tym przypadku. To dziwne uczucie - obserwować, jak z osoby tak bliskiej mojemu sercu, stajesz się kimś zupełnie obcym.

Muzyka: Wurlitzer - Leifur James

Jestem tancerką i artystką, aktualnie zajmuję się głównie tańcem współczesnym. Swój fundament w tańcu zdobyłam w Niepublicznej Szkole Baletowej w Poznaniu, której jestem absolwentką (2020r). Aktualnie studiuję Choreografię na Akademii Muzycznej w Łodzi oraz kierunek Lekarski na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. Jestem autorką dwóch solowych prac: „insight into the brighter space”, której premiera miała miejsce w Centrum Sztuk Performatywnych we Wrocławiu podczas 15lecia Festiwalu Cyrkulacje, oraz „my perfect child” wystawionej premierowo w Klubie Żak w Gdańsku w ramach Solo Dance Contest, a następnie podczas festiwalu Sfera Ruchu w Toruniu. Podczas mojej ścieżki artystycznej miałam możliwość czerpać wiedzę od następujących pedagogów: Witold Jurewicz, Jacek Owczarek, Małgorzata Mielech, Katarzyna Leszek, Rakesh Sukesh, Anton Lachky, Matan David. W 2025r wraz z kolektywem „Orbity” otrzymałam Stypendium Twórcze Miasta Poznania, w ramach którego zrealizowany został spektakl „Orbity”.

Pamięć drzewa, choreografia i taniec: Marcela Haładuda

Drzewo jako metaforyczny zapis procesu życia. Trwanie pamięci wypełnionej cyklami życia i śmierci. Motyw drzewa jest dla mnie zobrazowaniem nieustającego, wewnętrznego ruchu. Powtarzalność emocji, wrażeń i odczuwania rysuje ślady zdarzeń w tkance drzewa. Jego struktura zawiera to wszystko, co dzieje się dookoła jego miejsca i w nim samym. Człowiek obserwuje drzewo. W perspektywie czasu to jednak drzewo jest świadkiem kruchości mijającego życia.

Muzyka: „Bonum” Lor

Tancerka, choreograf, pedagog. Związana z tańcem 20 lat. Zaczęła rozwijać się w tańcu klasycznym, następnie edukowała się przez 6 lat w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej w Poznaniu poznając m.in techniki tańca współczesnego, jazzowego, ludowego. W latach 2016-2020 solistka zespołu Flexi&Fusion Dance Group Anny Beker. W sezonie 2024/2025 tancerka zespołowa Kieleckiego Teatru Tańca. Wielokrotnie nagradzana w ogólnopolskich oraz międzynarodowych konkursach tanecznych i choreograficznych.

Deteriorations, Teatr Tańca EGO VU, choreografia: Eliza Hołubowska/ Henrik Kaalund

Deteriorations jest efektem współpracy transgranicznej z roku 2010 zespołu z Henrikiem Kaalundem, choreografem duńskim, który obecnie przebywa w Berlinie. Podczas kilku intensywnych spotkań powstały obrazy na temat konformizmu, które Henrik poskładał w pewna całość. Dzisiejsza wersja spektaklu jest interpretacją Elizy Hołubowskiej. Nie zaburzając struktury spektaklu nadane zostały nowe znaczenia sekwencji ruchowych i symbolika spektaklu. Deteriorations- pogorszenie.

Taniec: Weronika Bielecka, Natalia Grzegorczyk, Eliza Hołubowska, Julia Kupnicka, Alicja Misiak, Alicja Smołuch, Ewelina Tołyż Kuczyńska , Bartosz Wilniewicz

Muzyka: twórca Henrik Kaalund

Teatr Tańca EGO VU Zespół tworzą ludzie, dla których wspólną płaszczyzną wyrazu jest taniec i teatr. W kolektywnym procesie twórczym powstają autorskie spektakle, w których ważny jest emocjonalny przekaz sceniczny. Obecnym szefem artystycznym i choreografem jest Eliza Hołubowska. Członkowie zespołu ściśle współpracują z Teatrem KANA w Szczecinie ,grają w repertuarowych spektaklach Teatru Uckermärkische Bühnen w Schwedt i regularnie uczestniczą w projektach Ośrodka Poszukiwań Twórczych Schloss Broellin w Niemczech. EGO VU jest członkiem Zachodniopomorskiej OFFensywy Teatralnej i Środowiska Inicjatyw Artystycznych HYBADU.